Offspring of Hope
18 mei 2012 1 reactie
I imagine WAR.
WAR in my world, WAR in my country, WAR in my city.
I imagine an alien army with great force taking over my streets, taking hold of my peoples.
I imagine hiding in my cartboard-house, in the terrifying dark, and hearing nothing but VIOLENCE, HATE, ONGOING DESTRUCTION, I imagine I am unvoluntairy witnessing to gunshots and bombardements, having to wonder: was that anyone I knew? And if I did not know them, what beautifull person will I now never get the chance to meet with?
Wonderful enough, I don’t have to imagine the despair I would feel…
I go inside of me, I seek for salvation in my heart, that place which holds all the answers for us to puzzle with. I ask those souls who have been in the conditions I imagined just now, if they can take me into their experience. Because after such raging terror, what is there to go on for?
I ask these people, these people with dreams, hopes and passions; please, will you do me the honour of sharing your understanding what it is that WAR has come to teach us?
I am shown a wall. A insurmountable wall.
A neverendering wall, this is ongoing: there is not an ending above and there is not an ending aside. I shiver and I feel myself becoming smaller and smaller, untill I am bearly sizeable enough to breath just a tiny bit of air. And in that breath I feel live coming back to me, with full power. In this almost dying moment I feel the victory of love. I sense these souls responding to my questioning, as one;
”Hope, Niekie…
We were scared for the lives of our beloved ones, and for those we held dear. We were worried for the lives of those we took kindly too, and for those we used to dislike but yet felt affection for. We were terrified for our own lives, and for the tortures we might have to go trough before certain death would come to us.
But beyond all of these nightmares, beyond all of these hellish realities, there glinstered a tiny fraction of Hope. It is the hope that if not we ourselves would live to the end of war, than at least our families would. And if not our families, than at least our children.
It is the all consuming hope that in these children we taught well, that they feel within their hearts that hope is the only way of live on earth. We lived on the hope that one day, may be soon, may be later, there would be the offspring of hope… that one glorious day the generations would awaken to the passion of our hope.
So that they in togetherness may harvest the multitude of flowers that are soaked in the bloodgrounds of all of their ancestors. It is our hope that they are inspired to create a masterpiece of love, that they may lay out a road covered with the petals of these flowers, a road with all colours, a road that leads onto forgiveness, a road that every one of us can connect to and brings us to where our passion leads us: a place where we can create a home in togetherness, for all of the Sunshine Family.”
Vind ik leuk:
Profielschets
02 mei 2012 Geef een reactie
inCosmic Pilgrim, Wil en Onderneming
Ik ben Niekie Doornbosch
Een jonge starter met een oude ziel. Mijn droom is mensen en mogelijkheden verbinden, om onze innerlijke rijkdom te herontdekken om een beter afgestemde wereld te scheppen. Mijn visie op het ‘gat in de markt’ is het wiel van welzijn (klik hier voor toelichting).
Kinderen zijn mijn passie
Toen ik 15 was wou ik al heel graag moeder worden, dus ik zag mezelf op m’n 18e ofzo trouwen met een leuke rijke man zodat ik niet hoefde te werken. Dan zou ik alle tijd hebben om (veel) kinderen te krijgen en thuisonderwijs te geven, op spannende excursies gaan en om mijn kinderen boeiende uitdagingen te bieden. Maar dat liep allemaal even anders, natuurlijk.
Nu ben ik 26 en mijn droom om moeder te zijn is bijgesteld en gerijpt. Voordat ik zelf kinderen krijg wil ik in een ”verpleegouder”-rol stappen voor kinderen wereldwijd, als voorbereiding op mijn eigen ouderschap. Ik heb lang nagedacht over de hulpvraag achter de bekende hulpvragen; ik hoor daarin de roep om diepgeworteld verbondenheid (en het ervaren daarvan). Ik ben op expeditie om de verbindingen die ik zie voor mijn medemens zichtbaar en tastbaar te maken, maar bovenal: voelbaar!
Mijn ”to-do’s”
Aanstaande vrijdag heb ik een afspraak staan voor een intakegesprek voor het starterstraject van het K.v.K. (klik hier voor meer informatie). In het intakegesprek staan 2 vragen centraal: ben ik capabel én is mijn idee levensvatbaar. Als beide een volmondig ja is, dan helpt het starterstraject me om een ondernemingsplan op te stellen. In aanloop op dit gesprek heb ik bovenstaande afbeelding gemaakt, als ruwe profielschets. Als ik nu beknopt moet verwoorden wat ik wil ondernemen met ”Villa Voel” dan luidt het als volgt:
een crossoverplatform faciliteren voor wereldverbeteraars, vrijwilligers, dienstverleners, bruggenbouwers, alle disciplines mensontwikkeling en levenbeschouwing én scholen, overheidsinstellingen en het bedrijfsleven.
Campagne
”Zoetermeer onderneemt hart” om de belangenloze mens gestalte te geven en in kaart te brengen waar er al vruchtbare verbindingen, initiatieven en organisaties bestaan.
Weggeef-winkel na;
01 mei 2012 Geef een reactie
Geslaagde actie! Ik heb alleen dit bloempotje weer mee terug hoeven nemen 
Weggeef-winkel
30 apr 2012 Geef een reactie
inCosmic Pilgrim, Wil en Onderneming
Het is koniningendag en ik ga de stad in met een karretje vol boeken, kookgerei en kookboeken, buddha-schilderijtjes en andere snuisterijen in de hoop om wat te slijten. Maar dan net iets anders, ik geef het namelijk weg. Niet dat ik geld niet kan gebruiken, da’s het mooie aan geld he, je kan het altijd wel ergens voor gebruiken 
. Ik wil wat nieuws doen – zo blijf ik geinspireerd.
Een betere wereld begint bij jezelf, om de hoek, in jouw eigen voetstappen.
Soms alleen nog voor jou zichtbaar, merkbaar, voelbaar.
Een stukje achtergrond
Ik heb in maart 2011 beseft dat ik overspannen was; het herstel vervolgens duurde en duurde maar. Kon gewoon niet meer bijkomen, er heerste teveel geschiftheid in het levelen van de levensgebieden van mijn persoonlijke, professionele en spirituele groei. Het overspannen raken kwam niet uit de lucht vallen; mijn geestelijke gesteldheid is al jaren een strijdtoneel van jewelste. Gewoon een verscheurende gedachtenwereld en me niet gewonnen willen geven.
Ik heb door depressie en burnout geleerd wat de vruchtbaarste behandeling is: om de zoveel dagen een stap zetten buiten mijn comfortzone. Soms in gedachten, soms in gesprekken, soms in de wereld…
Het net even anders doen dan je gewend bent, of soms, het net even anders doen dan iedereen gewend is.
Welkom bij mijn expeditie!
30 apr 2012 Geef een reactie
